Anaplazmoza u kota – przyczyna, objawy, leczenie

Anaplazmoza u kota to zakaźna, wielonarządowa choroba, wywoływana przez drobnoustroje, które transferowane są do krwi kota za pośrednictwem zarażonych kleszczy. Anaplazmoza stanowi poważne zagrożenie życia. Po czym rozpoznać chorobę u domowego mruczka i jak ochronić przed nią pupila?

Co to jest anaplazmoza u kota i dlaczego budzi niepokój opiekunów?

Anaplazmoza u kota to rzadka, ale potencjalnie groźna choroba odkleszczowa, wywoływana przez bakterię Anaplasma phagocytophilum. Patogen ten atakuje komórki układu odpornościowego, prowadząc do zaburzeń ogólnoustrojowych, które u kotów mają często niespecyficzny i trudny do uchwycenia przebieg. To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że choroba budzi coraz większy niepokój wśród opiekunów i lekarzy weterynarii.

Czym jest anaplazmoza granulocytarna u kotów?

Anaplazmoza u kota to choroba odkleszczowa wywoływana przez bakterię Anaplasma phagocytophilum – Gram-ujemny, wewnątrzkomórkowy drobnoustrój, który namnaża się głównie w granulocytach, czyli komórkach układu odpornościowego. Schorzenie to u kotów nosi nazwę granulocytarnej anaplazmozy i prowadzi do nieswoistych objawów klinicznych takich jak gorączka, apatia czy brak apetytu.

Warto wiedzieć: anaplazmoza u kotów jest diagnozowana znacznie rzadziej niż u psów, ale lekarze weterynarii coraz częściej zwracają uwagę na ten patogen jako przyczynę gorączki o niejasnym pochodzeniu.

Bezpośrednią przyczyną anaplazmozy u kotów jest zakażenie bakterią Anaplasma phagocytophilum. Jest to drobnoustrój przenoszony przez kleszcze, szczególnie z rodzaju Ixodes, które w Europie reprezentuje głównie Ixodes ricinus. Patogen namnaża się wewnątrz neutrofili – jednym z trzech rodzajów granulocytów, tworząc charakterystyczne morule widoczne w rozmazach krwi.

Na rozwój anaplazmozy u kotów wpływa wiele czynników środowiskowych:

• wysoka aktywność kleszczy w danym regionie,
• obecność rezerwuarów (gryzonie, dzikie ssaki),
• brak zabezpieczenia kota przed kleszczami,
• częsty kontakt zwierzęcia z terenami leśnymi i trawiastymi.

Dlaczego anaplazmoza u kotów jest rzadko diagnozowana?

Anaplazmoza u kotów przez długi czas była uznawana za jednostkę marginalną. Wynika to z kilku czynników. Po pierwsze, koty znacznie rzadziej trafiają do lekarza weterynarii z powodu chorób odkleszczowych niż psy. Po drugie, ich zachowania pielęgnacyjne – intensywne wylizywanie sierści – często prowadzą do usunięcia kleszcza, zanim dojdzie do zakażenia lub zanim pasożyt zostanie zauważony przez opiekuna.

Dodatkowo objawy anaplazmozy są mało charakterystyczne, a klasyczne badania, takie jak rozmaz krwi, cechują się niską czułością. Bez wykonania testów molekularnych (PCR) choroba może pozostać nierozpoznana, co powoduje, że jej rzeczywista częstość występowania u kotów jest prawdopodobnie niedoszacowana.

Ważne: przyczyną anaplazmozy nie jest sam kleszcz, lecz bakteria przez niego przenoszona – dlatego nawet pojedyncze ukąszenie może zakończyć się zakażeniem.

Różnice między anaplazmozą u kota, psa i człowieka

Choć pierwotna przyczyna jest ta sama, przebieg anaplazmozy różni się istotnie w zależności od gatunku. U psów choroba występuje znacznie częściej, ma lepiej opisany obraz kliniczny i szybciej bywa rozpoznawana. U ludzi anaplazmoza może mieć ciężki przebieg, szczególnie u osób z obniżoną odpornością i jest traktowana jako istotny problem zdrowia publicznego.

U kotów natomiast choroba zazwyczaj przebiega łagodniej niż u psów, ale jej rozpoznanie jest trudniejsze. Brak charakterystycznych objawów oraz ograniczona liczba badań populacyjnych sprawiają, że anaplazmoza u kota wciąż pozostaje chorobą „niewidzialną”, mimo że jej konsekwencje kliniczne mogą być poważne, zwłaszcza przy opóźnionym leczeniu.

Z punktu widzenia opiekuna kluczowe jest więc jedno: rzadkość diagnozy nie oznacza braku zagrożenia. Wraz ze wzrostem populacji kleszczy i wydłużeniem sezonu ich aktywności, anaplazmoza u kota staje się chorobą, której nie należy ignorować.

Jak dochodzi do zakażenia anaplazmozą u kota?

Zakażenie anaplazmozą u kota następuje niemal wyłącznie w wyniku ukłucia przez zakażonego kleszcza. Choroba nie przenosi się drogą kontaktową ani pokarmową – kluczową rolę w transmisji odgrywają wektory, czyli pasożyty zewnętrzne. To sprawia, że ryzyko infekcji jest ściśle powiązane z ekspozycją kota na środowisko, w którym występują kleszcze.

Ile czasu musi żerować kleszcz, aby doszło do zakażenia?

Do zakażenia kota dochodzi podczas żerowania kleszcza zakażonego Anaplasma phagocytophilum. Aby doszło do transmisji, kleszcz musi pobierać krew zwykle przez 24–48 godzin. Bakteria wnika do organizmu kota, trafia do neutrofili i namnaża się wewnątrz fagosomów, tworząc kolonie, które stopniowo rozprzestrzeniają się po całym organizmie.

Z tego względu szybkie zauważenie i usunięcie kleszcza znacząco zmniejszają ryzyko zakażenia. Regularne przeglądanie sierści kota ma więc realne znaczenie profilaktyczne, zwłaszcza w okresach największej aktywności kleszczy.

W Europie głównym wektorem jest kleszcz pospolity (Ixodes ricinus), a naturalnym rezerwuarem bakterii są małe ssaki – zwłaszcza gryzonie. Wciąż jednak nie ma jednoznacznych dowodów, że kot może zarazić się poprzez zjedzenie gryzonia. Zakażenie następuje więc niemal wyłącznie wskutek wcięcia kleszcza w skórę kota. Okres inkubacji u kotów trwa zwykle kilkanaście dni, po czym pojawiają się nieswoiste objawy, takie jak gorączka czy ospałość.

Czy kot niewychodzący również jest zagrożony?

Choć ryzyko jest u niego zdecydowanie mniejsze, kot niewychodzący nie jest całkowicie chroniony przed anaplazmozą. Kleszcze mogą zostać przyniesione do domu na ubraniach, butach lub przez inne zwierzęta domowe, zwłaszcza psy wychodzące na spacery. W sprzyjających warunkach pasożyt może następnie przyczepić się do kota przebywającego wyłącznie w mieszkaniu. Dlatego również w przypadku kotów niewychodzących zaleca się rozważenie profilaktyki przeciwkleszczowej, szczególnie w regionach o wysokiej aktywności tych pasożytów.

Czy kot może zarazić się anaplazmozą przez inne zwierzę?

Nie, anaplazmoza nie przenosi się bezpośrednio z jednego zwierzęcia na drugie. Kot nie może zarazić się od psa, innego kota ani od człowieka poprzez kontakt, wspólne miski czy pielęgnację. Jedyną potwierdzoną drogą zakażenia jest ukłucie przez zakażonego kleszcza.

Objawy anaplazmozy u kota

Anaplazmoza granulocytarna u kotów objawia się przede wszystkim gorączką, apatią i brakiem apetytu, a w badaniach laboratoryjnych najczęściej stwierdza się trombocytopenię, czyli obniżenie liczby płytek krwi.

W literaturze naukowej opisano, że zakażenie bakterią Anaplasma phagocytophilum prowadzi do szeregu nieswoistych objawów klinicznych. Oprócz gorączki i ospałości, u kotów obserwowano: utratę masy ciała, powiększenie węzłów chłonnych, niedokrwistość, a także objawy związane ze spadkiem odporności – takie jak zapalenie spojówek, dziąseł czy pogorszenie jakości sierści.

W części przypadków stwierdzano także leukopenię (obniżoną liczbę białych krwinek), limfopenię oraz zaburzenia w obrazie krwi związane z odpowiedzią zapalną organizmu. U niektórych zwierząt dochodziło do zapalenia wielostawowego (polyarthritis), które objawia się kulawizną i bolesnością kończyn.

Warto wiedzieć: objawy anaplazmozy u kotów są mało specyficzne i mogą przypominać inne choroby odkleszczowe lub infekcje wirusowe, dlatego do potwierdzenia diagnozy konieczne są badania krwi i testy molekularne (PCR).

Diagnostyka anaplazmozy u kota

Anaplazmoza to trudna do rozpoznania choroba, z uwagi na wiele nieswoistych objawów, dlatego w diagnostyce konieczne jest przeprowadzenie badań laboratoryjnych i molekularnych.

Klasyczna analiza rozmazów krwi barwionych metodą Giemsy, w której szuka się moruli nie jest na tyle czuła, by postawić jednoznaczną diagnozę.

Dlatego poza badaniami hematologicznymi, które często wykazują trombocytopenię, wykonuje się też badania biochemiczne, które mogą ujawnić podwyższone wartości enzymów wątrobowych (ALT, AST) oraz bilirubiny.

Testem pierwszego wyboru jest jednak PCR czy oznaczenie DNA patogenu w pobranej próbce. Uzupełniająco lekarz weterynarii może zlecić badania serologiczne np. ELISA, które mogą wykazać obecność przeciwciał przeciwko A. phagocytophilum. Są one jednak przydatne głównie w fazie przewlekłej lub w monitorowaniu odpowiedzi immunologicznej, ponieważ w ostrej fazie infekcji koty mogą być jeszcze seronegatywne.

Leczenie anaplazmozy u kota – studium przypadku

W opisanym w polskiej literaturze weterynaryjnej pierwszym przypadku kota z potwierdzoną anaplazmozą granulocytarną leczenie opierało się przede wszystkim na zastosowaniu antybiotykoterapii lekiem z grupy tetracyklin. Terapia trwała 4 tygodnie i doprowadziła do pełnego wyleczenia kota. Natomiast wyraźną poprawę kliniczną uzyskano już po kilku dniach od rozpoczęcia podawania antybiotyku.

Antybiotykoterapia w przebiegu anaplazmozy u kota powinna być uzupełniona leczeniem wspomagającym, dostosowanym do stanu ogólnego pacjenta i nasilenia objawów. W opisanym przypadku zastosowano kompleksową opiekę, która obejmowała:

• nawodnienie – podawanie płynów dożylnie lub podskórnie, w zależności od stopnia odwodnienia i kondycji kota,
• suplementację witamin oraz preparaty wzmacniające, wspierające regenerację organizmu i odpowiedź immunologiczną,
• leki wspomagające funkcjonowanie narządów wewnętrznych, w szczególności wątroby, która może być obciążona zarówno chorobą, jak i długotrwałą antybiotykoterapią,
• leczenie objawowe w przypadku gorączki i bólu, poprawiające komfort zwierzęcia w trakcie terapii.

Rokowanie u kotów z anaplazmozą jest dobre, pod warunkiem wczesnego rozpoznania i prawidłowo prowadzonego leczenia. Należy jednak pamiętać, że przebycie choroby nie daje trwałej odporności, dlatego nawet po pełnym wyleczeniu kluczowe znaczenie ma dalsza profilaktyka przeciwkleszczowa i regularna obserwacja stanu zdrowia kota.

Anaplazmoza u kota – czy można jej zapobiec?

Anaplazmoza to jedna z chorób odkleszczowych, które stanowią poważne niebezpieczeństwo dla domowych czworonogów. Ryzyko zachorowania można znacząco zmniejszyć, zabezpieczając kota przeciwko pasożytom zewnętrznym poprzez regularne stosowanie weterynaryjnych preparatów przeciwkleszczowych. Środki takie powinny zawierać skuteczne substancje czynne, takie jak fipronil, który paraliżuje układ nerwowy kleszcza i powoduje jego obumieranie. Najczęściej stosuje się w tym celu preparaty przeciwkleszczowe dostępne w różnych formach:

• krople typu spot-on – nakrapiane na skórę, rozprowadzają się w warstwie lipidowej i działają bezpośrednio na pasożyty w momencie wcięcia,
• obroże przeciwkleszczowe – uwalniają stopniowo substancje czynne i zapewniają ochronę nawet przez kilka miesięcy,
• tabletki – działają systemowo; kleszcz ginie po pobraniu krwi kota.

Ważne jest, aby pamiętać, że nie wszystkie preparaty nadają się dla każdego kota – u kociąt, zwierząt z chorobami przewlekłymi czy problemami skórnymi dobór odpowiedniej metody powinien być zawsze skonsultowany z lekarzem weterynarii.

Najczęściej zadawane pytania

Sprawdź także: